Spektakl dyplomowy inspirowany Szklanym kloszem Sylvii Plath to wejście w świat, który właśnie się rozsypuje – cicho, ale nieodwracalnie. To przestrzeń, w której kobiecość zostaje wciśnięta w ramy systemowych oczekiwań, a każdy gest buntu odbija się od ścian przezroczystej, choć szczelnej konstrukcji. Szklany klosz nie jest tu literacką metaforą, lecz współczesnym doświadczeniem: filtrem, algorytmem, presją bycia „jakąś”.
W tej rzeczywistości relacje są jak powiadomienia – krótkie, przypadkowe, obojętne.

To nie jest adaptacja, a dekompozycja.
Fragment ciała dramatu Cocteau. Oddech Sary Kane. Wspomnienie Almodóvara.
Ostatnia próba uratowania nie tyle miłości, ile sensu, który ta miłość miała dać. Postać Cocteau przestaje być ofiarą, staje się demiurgiem.
Buduje własną narrację na gruzach relacji. Kreuje, do granic, nową formułę siebie.