To fascynująca podróż przez świat trudnych relacji między kobietą a mężczyzną, pełna emocji, śmiechu i głębokich refleksji. W tej komediowo-dramatycznej historii odkryjemy, jak słowa potrafią zarówno ranić, jak i leczyć, jak mogą bawić do łez i wzruszać do głębi serca.

To fascynująca podróż przez świat trudnych relacji między kobietą a mężczyzną, pełna emocji, śmiechu i głębokich refleksji. W tej komediowo-dramatycznej historii odkryjemy, jak słowa potrafią zarówno ranić, jak i leczyć, jak mogą bawić do łez i wzruszać do głębi serca.

Monodram „Happy Birthday” Olgi Nawrockiej to spektakl, który wskazuje na współczesne uzależnienie od mediów społecznościowych i jego wpływ na nasze życie. Przedstawienie mówi o kształtowaniu swojej wartości w oparciu o wyreżyserowane profile influencerów, życiu według schematów, które są nie tylko męczące, ale i degenerujące.

Pozornie banalne spotkanie towarzyskie u Marty i George’a przeradza się w drapieżną i niebezpieczną psychodramę, w której stawka jest podbijana o kolejne wstydliwe tajemnice i kompleksy. Ryzykowna gra, w którą wciągnięci zostają Żabcia i Nick uwalnia w nich długo skrywane demony i powoduje erupcję oskarżeń, pretensji i żalu. Tu zasady fair play nie istnieją, prawda miesza się z fałszem, alkohol leje się strumieniami a rzeczywistość staje się fikcją.

"Darcie pierza" to szczególny dramat w twórczości Agnieszki Osieckiej. Ostatnia sztuka Poetki jest traktowana jako pożegnalna z wyraźnym autobiograficznym charakterem. Zabawny i nieco abstrakcyjny tekst jak w kalejdoskopie łączy wątki miłosne, wspomnienia i refleksje. Ułożony z poetyckich pasaży buduje życiorys kobiety zawsze głodnej miłości i życia. Literacki świat Osieckiej zawsze wzrusza, ale Jej poczucie humoru sprawia, że sentymenty są lekkie.

Pozornie banalne spotkanie towarzyskie u Marty i George’a przeradza się w drapieżną i niebezpieczną psychodramę, w której stawka jest podbijana o kolejne wstydliwe tajemnice i kompleksy. Ryzykowna gra, w którą wciągnięci zostają Żabcia i Nick uwalnia w nich długo skrywane demony i powoduje erupcję oskarżeń, pretensji i żalu. Tu zasady fair play nie istnieją, prawda miesza się z fałszem, alkohol leje się strumieniami a rzeczywistość staje się fikcją.

"Darcie pierza" to szczególny dramat w twórczości Agnieszki Osieckiej. Ostatnia sztuka Poetki jest traktowana jako pożegnalna z wyraźnym autobiograficznym charakterem. Zabawny i nieco abstrakcyjny tekst jak w kalejdoskopie łączy wątki miłosne, wspomnienia i refleksje. Ułożony z poetyckich pasaży buduje życiorys kobiety zawsze głodnej miłości i życia. Literacki świat Osieckiej zawsze wzrusza, ale Jej poczucie humoru sprawia, że sentymenty są lekkie.

"Darcie pierza" to szczególny dramat w twórczości Agnieszki Osieckiej. Ostatnia sztuka Poetki jest traktowana jako pożegnalna z wyraźnym autobiograficznym charakterem. Zabawny i nieco abstrakcyjny tekst jak w kalejdoskopie łączy wątki miłosne, wspomnienia i refleksje. Ułożony z poetyckich pasaży buduje życiorys kobiety zawsze głodnej miłości i życia. Literacki świat Osieckiej zawsze wzrusza, ale Jej poczucie humoru sprawia, że sentymenty są lekkie.

„Mój niepokój ma przy sobie broń” Mateusza Pakuły to tekst inspirowany i swobodnie parafrazujący motyw podróży Guliwera powieści J. Swifta. Guliwer zostaje przeniesiony w realia współczesnego świata, a wyspy, jakie odwiedza, to bezczelna satyra na współczesność. Autor prowadzi bohatera przez rzeczywistość pełną sprzeczności, nadmiaru informacji i społecznych napięć, tworząc wielogłosowy portret współczesności.

„Mój niepokój ma przy sobie broń” Mateusza Pakuły to tekst inspirowany i swobodnie parafrazujący motyw podróży Guliwera powieści J. Swifta. Guliwer zostaje przeniesiony w realia współczesnego świata, a wyspy, jakie odwiedza, to bezczelna satyra na współczesność. Autor prowadzi bohatera przez rzeczywistość pełną sprzeczności, nadmiaru informacji i społecznych napięć, tworząc wielogłosowy portret współczesności.

„Mój niepokój ma przy sobie broń” Mateusza Pakuły to tekst inspirowany i swobodnie parafrazujący motyw podróży Guliwera powieści J. Swifta. Guliwer zostaje przeniesiony w realia współczesnego świata, a wyspy, jakie odwiedza, to bezczelna satyra na współczesność. Autor prowadzi bohatera przez rzeczywistość pełną sprzeczności, nadmiaru informacji i społecznych napięć, tworząc wielogłosowy portret współczesności.

Gwizd jest buntem. Gestem sprzeciwu, pragnieniem wolności i próbą odzyskania własnego głosu. Manifestem, który nagle traci swój zasięg, siłę i powietrze. Tammy, córka rodziców ocalałych z Holokaustu mierzy się z postpamięcią - doświadczeniem traum, których sama nie przeżyła, a które mimo to odziedziczyła. Jak wielu przedstawicieli kolejnych pokoleń żyje w cieniu historii swoich rodziców.